PVDF, yüksek moleküler ağırlığa, yüksek erime noktasına ve viskoziteye, iyi termal ve kimyasal stabiliteye ve üstün mekanik özelliklere ve yapışmaya sahiptir. Ancak dağılması nispeten zordur, yapışması yetersizdir ve akışkanlığı nispeten düşüktür.
Düşük molekül ağırlıklı PVDF ise tam tersi etkiye sahiptir. Belirli bir aralıkta molekül ağırlığındaki bir artış, yapışma ve yapışmanın iyileştirilmesine katkıda bulunur. Molekül ağırlığının dağılımı ne kadar dar olursa, bağlayıcının performansı o kadar düzgün ve malzemenin genel performansı da o kadar iyi olur.
 

PTFE yüksek bir moleküler ağırlığa sahiptir: moleküler zincir uzun ve son derece düzenli olup, malzemeye son derece yüksek kimyasal stabilite, yüksek sıcaklık direnci ve düşük sürtünme katsayısı kazandırır. Bununla birlikte, eriyik viskozitesi son derece yüksektir (neredeyse akmaz), bu da geleneksel termoplastik işleme (soğuk presleme sinterlemesi gerektirir) yoluyla işlenmesini zorlaştırır.
Düşük moleküler ağırlıklı PTFE: biraz daha iyi işlenebilirlik (mikro toz PTFE gibi, yağlayıcı katkı maddesi olarak kullanılabilir), ancak mekanik mukavemet ve sürünme direnci azalır.
PTFE, spiral şeklinde sıkı bir şekilde düzenlenmiş moleküler zincirlerle son derece yüksek kristalliğe (genellikle>% 90) sahiptir ve ona mükemmel kimyasal korozyon direnci sağlayan oldukça düzenli bir kristal yapı oluşturur. Yüksek sertlikte bir bileşen, yüksek sıcaklıkta korozyona dayanıklı conta olarak kullanılabilir ve yalıtım malzemesi
PTFE çok yüksek kristalliğe, yüksek sertliğe ve kırılganlığa ve düşük darbe direncine sahiptir. Ancak PTFE'nin kristalleşme hızı hızlı soğutma ile azaltılabilir. Düşük kristalli eriyikler iyi akışkanlığa sahiptir, ısıtılması kolaydır, karmaşık şekillere uygundur, düşük işleme zorluğuna sahiptir, düşük sıcaklıklarda esnekliği korur, esnek sızdırmazlık, kaplama ön işlemi ve düşük sıcaklık cihazları

PTFE'nin net bir erime noktası yoktur ve mekanik özellikleri 327 °C'de kaybolur. 400°C'de ayrışmaya başlar. PTFE, en yüksek sıcaklığa dayanıklı floroplastiklerden biridir ve yüksek sıcaklıkta mükemmel stabiliteye sahiptir (uzun süreli kullanım sıcaklığı 260 °C, kısa süreli kullanım sıcaklığı 300 °C).
PTFE, -180 °C-260 °C gibi çok geniş bir çalışma sıcaklığı aralığına sahiptir; bu, düşük sıcaklıklarda iyi esnekliği koruyabilir ve yüksek sıcaklıklarda da iyi performansı koruyabilir, bu da onu aşırı sıcaklık değişimli ortamlara uygun hale getirir.
Yüzey sodyum kazınmış PTFE
PTFE plaka
PTFE çubuk
PTFE tozu
 

PFA, aynı çalışma sıcaklığı, benzer korozyon direnci ve PTFE'den biraz daha yüksek sürtünme katsayısı ile PTFE'ye benzer performansa sahiptir.

Yüksek moleküler ağırlıklı PFA: Yüksek erime mukavemeti ile ekstrüzyon kalıplama (boru ve film gibi) için uygundur, ancak erime viskozitesi yine de PTFE'den önemli ölçüde düşüktür. Daha iyi işlenebilirliğe sahiptir ve karmaşık enjeksiyonlu kalıplama (valf bileşenleri gibi) için uygundur, ancak uzun vadeli gerilim çatlaması direnci azalır.
PFA, PTFE'nin kimyasal direncini termoplastik plastiklerin işlenme kolaylığı ile birleştiren orta düzeyde bir kristalliğe (%30 -%60) sahiptir. Şeffaflığı PTFE'den üstündür ve yorulma direnci daha da iyidir
PTFE gibi, kristallik de sertliği ve tokluğu dengelemek için soğutma hızıyla ayarlanabilir (kristalliği azaltmak ve darbe direncini artırmak için hızlı söndürme gibi).
PFA, PTFE'den biraz daha düşük, yaklaşık 305-310°C'lik bir erime noktasına ve yaklaşık 30°C'lik bir cam geçiş sıcaklığına (Tg) sahiptir. Moleküler zincir esnekliği PTFE ile FEP arasındadır, bu da onu orta derecede esneklik gerektiren malzemeler için uygun kılar.